Rozdział Drugi

-Brawo-powiedziałam sarkastycznie do klaczy. Ona prychnęła w odpowiedzi.

-To teraz chociaż pomóż mi go przesunąć by oparł głowę o drzewo.

Kasiada od razu (na swój sposób) pomogła mi. Wyciągnęłam z torby przy siodle trochę ziół i rozpaliłam ognisko z dwóch powodów: zaczynało się już ściemniać i potrzebowałam ognia do przygotowania leczniczych ziół.

Namoczyłam w wywarze kawałek materiału i zaczęłam delikatnymi ruchami ocierać mu czoło. Chwilę to trwało , ale w końcu się obudził.

-Jak się czujesz?-zapytałam nie patrząc mu w oczy.

- Jakby przed chwilą koń mnie kopnął-powiedział

-To dobrze.-odparłam

-Co jest w tym dobrego?-zapytał zdziwiony

-Między innymi to , że wszystko pamiętasz-odpowiedziałam-Wracając do naszej wcześniejszej rozmowy: Kim jesteś i dlaczego mnie oserwowałeś?

-Nazywam się Ilias i wcale cię nie obserwowałem-powiedział i za nim zdążyłam się z nim nie zgodzić zapytał-A ty?

-Co ja?-odpowiedziałam pytaniem na pytanie.

- Kim jesteś?-dokończył

-Nazywam się Selena.

-Z kąt pochodzisz?-zadał kolejne pytanie

-Z Mglistego Lasu ,jestem.......strażniczą-nie musiał znać prawdy-A ty?

- Ja? Ze Wschodniego Królestwa i też jestem stażnikiem.

Rozmawialiśmy tak jeszcze kilka godzin . W końcu oboje znasneliśmy. Obudziłam się kilka godzin później . Była jeszcze oczywiście późna pora . Cichutko poszłam w stronę rzeki , w której odbijał się księżyc. Stałam tak i wpatrywałam się w taflę wody. 

- Piękny widok-powiedział 

Nie zauważyłam , że wstał.

- Tak piękny-powiedziałam i popatrzyłam w oczy elfa. Staliśmy tak oboje i patrzyliśmy na siebie.

Niespodziewanie elf podszedł do mnie tak blisko , że widziałam tylko jego oczy i mnie pocałował. Odwzajemniłam pocałunek. Trwał on może kilka minut , godzin ? Zanim się obejrzałam siedziałam na kamieniach wtulona w jego ramię. Siedzieliśmy tak aż w końcu zmorzył mnie głęboki sen.

Obudziłam się strasznie wcześnie leżałam z głową opartą o drzewo. Ilias spał po drugiej stronie

,,Musiał mnie tu przenieść w nocy''-pomyślałam 

Cicho jak zjawa wsiadłam na konia i popatrzyłam raz jeszcze w jego stronę.

-Żegnaj na zawsze-powiedziałam smutno

Gdy znalazłam się na tyle daleko , żeby go nie obudzić ruszyłam galopem w stronę zamku.